Het avontuur in de Smokey Mountains begint al vroeg. Om 6 uur spring ik uit mijn bed. Op naar de Smokeys!
Scott (mijn host) is zo vriendelijk om mij een groot gedeelte van zijn spullen te lenen. Hij heeft iets meer 'hiking' ervaring dan ik.
Een jaar lang door Alaska en Mexico hiken meer ervaring. Daar steken mijn 3 dagen schril tegen af.
 
Ik schrik als ik de voordeur van het appartement open: het regent...
Snel gooi ik de rugzak en de stokken achterin de gehuurde auto en begin mijn reis naar Big Creek, het startpunt van de reis.
Onderweg even snel een ontbijtje in een wegrestaurant en om 9 uur begin ik in de druilerige regen aan het avontuur.
 
Het eerste doel is de uitkijkpost op Mt Cammerer. Met een loodzware rugzak de berg op klimmen is even wennen.
Omdat ze in de Smokey Mountains nog niet van kampeerwinkels gehoord hebben moet je echt alles meenemen.
Onderweg eet ik een koude tortilla met kaas om het gewicht van de rugzak wat omlaag te brengen.

De Smokey Mountains doen hun naam eer aan.
Door de vele mistwolken lijkt het alsof er overal rook opstijgt.
Eenmaal bij de uitkijkpost aangekomen heb ik een prachtig overzicht van de Smokey Mountains.
Ik bevind me net boven de eerste wolkenlaag en zie hoe er een dikke wolkendeken mijn kant oprolt. Mooi hoor.
Een minuut later barst het noodweer los.
Windvlagen proberen me in de diepte te storten terwijl de regen mijn zicht belemmert. Gelukkig heb ik een zware rugzak die de broodnodige stabiliteit geeft.
Na wat acrobatische toeren beland ik weer op het pad.

Om 3 uur (ja, in de middag) kom ik bij mijn eerste 'shelter' aan: Cosby knob. Een shelter is een blokhut waarbij ze één wand vergeten zijn.
Ik ben nog steeds alleen. De hele dag ben ik niemand tegen gekomen en ik krijg het idee dat het drie eenzame dagen gaan worden.
Nadat ik mijn spullen uitgepakt heb komen plots twee oudere hikers de shelter binnenlopen. Terwijl we kennis maken komen nog vier hikers aanhobbelen. Uiteindelijk zit de shelter helemaal vol. De laatste hiker komt om 8 uur binnen rennen. Net voordat het helemaal donker is.
 
De oudere hikers maken zich een beetje zorgen om mij. Een Nederlander die zonder ervaring door de Smokeys klimt.
De vragen die ik stel maken hun er niet geruster op.
 
'Doe joe tink zat 18 mailz iz toe mutsch voor wan dei?'
'Have you done this before?'
'Noo heur, zis iz ze furst taim voor mi! Eksaitink he?'
'...'
 
Na mijn in hun ogen karige avondmaal stopt een van de oudere hikers me een extra maaltijd toe.
Fijn! Alsof ik op nog meer gewicht in mijn rugzak zit te wachten!
Mijn eeuwige dank betuigend accepteer ik de gedroogde spaghetti.
Het is 8 uur. Ik ben de laatste die naar bed gaat. Terwijl de regen op het dak tikt sluit ik mijn ogen.

De volgende dag vertrek ik om 9 uur. De twee oudere hikers zijn net voor mij vertrokken en ik haal ze al snel in.

'Hey! Where are you going to stay tonight?'
'Ai em gowing toe Traikornur nop.'
'Ah, Tricorner knob. We're passing that. But we have a 16 mile hike today. We're going a bit further down the Appalachian trail.'
'Hef ee nais haik.'
'Thanks! You too!'

Ik loop verder en kijk bij de eerstvolgende splitsing op de kaart. Als ik op de Appalachian trail blijf ben ik al om 1 uur bij de volgende shelter. Ik kan ook de Camel gap trail volgen en vervolgens de Günter Fork trail pakken. Hmmm, het is wel een beetje om.
Ach, als die oudjes 16 miles aankunnen moet mij dat toch ook lukken.
Ik besluit om de Camel gap trail te volgen. De hike gaat voorspoedig. De regen neemt langzaam af. Als ik de Günter Fork trail bereik breekt de zon door.
De Günter Fork trail is erg mooi. Ik moet diverse bergbeken oversteken. Onderweg kom ik aardig wat beersporen tegen.
Hier en daar zelfs een gigantische hoop dampende berenstront. Zou ik dan toch een beer te zien krijgen?
Ik maak een voetafdruk in de modder naast de pootafdruk van de beer en meet het diepteverschil. Hmmm, een ruwe schatting geeft aan dat het beest meer dan 1000 kilo weegt.
Een ontmoeting wordt minder aantrekkelijk. Schichtig kijk ik om mij heen terwijl ik mijn weg vervolg.
Om 5 uur bereik ik de Tricorner knob shelter. Er zijn al aardig wat hikers aanwezig.

'Are you Paul?'
'Jez. Houw doe joe noo zet?'
'Well, two old guys where asking if I'd seen a Dutch guy named Paul.'

Het mag ook wel eens gezegd worden: Amerikanen zijn erg aardig. Toch leuk om te weten dat je niet helemaal aan je lot wordt overgelaten.
Met het verdwijnen van de regen verdwijnt ook de bewolking. De temperatuur daalt 's avonds dramatisch tot een graad of 10.
Voor het eerst sinds lange tijd zie ik weer een sterrehemel. Bibberend kruip ik in mijn te dunne slaapzak.

De laatste dag kom ik om 5 uur bij Big Creek aan. Na een karig maal nog een nacht in de kou liggen of de huurauto inkruipen en een uurtje naar Knoxville rijden?
Na 15 minuten zit ik aan een heerlijke warme sandwich in een wegrestaurant. Een uur later sla ik een lekker koud biertje achterover in Knoxville.
Scott is trots op me: '69 kilometers in 3 days. Not bad. Not bad at all.'. Ik ben het direct met hem eens en beloon mezelf met een tweede bier.
De zwoele zomeravond doet me goed. Op een kleine blaar op mijn rechtervoet na ben ik ongeschonden door het Smokey Mountains avontuur gerold. Dat moet gevierd worden.
Ik bestel nog een derde bier, en een vierde omdat de helft van de reis erop zit, en een vijfde omdat...

De volgende ochtend wordt Scott wakker gebeld door de Smokey Mountains Park rangers. Of hij toevallig weet of ik heelhuids in Knoxville aangekomen ben.
Twee oudere hikers hebben me als vermist opgegeven.